Een artikel, overgenomen uit het tijdschrift "Ons
Dorp". Deze artikels
worden gepubliceerd met het akkoord
van de nabestaanden van Dhr. Jerome Vercammen.
De balboog
In het oude Zogge
was steeds een bloeiende balboogmaatschappij. Een
was als een kruisboog, maar in plaats van een
pijl, schoot deze een loden bol (ronde kogel) weg. Het
was een bol van een 2cm doorsnede.
Op deze boog was een
houten buis, als de, loop van een geweer. In de buis
was een lange inkeping voor de inslag der boogpees. De
loden bol werd dan in de loop geplaatst, de pees
aangespannen. Dit moest gebeuren met een speciale
hefboom, waar een grote mankracht voor nodig was. De
loden bol zat in de loop, maar op de tekening is hij
erachter afgebeeld om het beter te kunnen uitbeelden.
De kruisboog werd
dan afgeschoten met een trekker,
net zoals een
geweer. De kogel werd met
zulke grote kracht weggeslingerd, dat hij gemakkelijk
een houten plank van 2 cm dik doorboorde, Met deze
kruisbogen werd geschoten op een zeer hoge staande wip.
De
balboogmaatschappij St.Sebastiaan was gevestigd in een
lokaal, thans huis nr 123 bij de kerk, en bewoond door
Philemon Michiels. De oudst gekende lokaalbaas was
August Vercammen, en daarna Domien Willaert.
Er was ook een
vaandel, dat evenals het archief, spijtig genoeg is
verloren gegaan. Volgens overlevering was deze
maatschappij zeer oud, en moest wellicht in de
Napoleonperiode reeds bestaan hebben. Ze is blijven
voortbestaan tot 1914 en is dan door de oorlog niet
meer bedrijvig geweest. De Duitse bezetters aanzagen
deze balkruisbogen als ware moordwapens, en namen ze
in beslag, en nooit heeft men nog iets van deze
teruggevonden, en zo hield deze maatschappij op te
bestaan. Hierover schreven we reeds in vorige nummers.
Geweerschutters
Ook waren er in het
oude Zogge geweerschutters, Men schoot toen met een
geweer met 9 mm kogel, op een
grote schietschijf, van een 1,5 m doorsnee. Men moest
naar de roos schieten vanop 50 à
100 m afstand, naargelang er plaats
was.
Zulk een maatschappij was gevestigd in de herberg,
waai nu het huis nr 10 is in de Zoggestraat, en
bewoond door Mevr, Margriet De Ridder, weduwe van
Prudent Vercammen.
Daar was een grote hof, en in deze hovingen waren dan
gemetselde beschermbogen, om de schietbaan te
beveiligen tegen ongevallen. Op deze grote
schietschijf was de roos een grote ijzeren nagel, die
er een weinig ingeslagen was, en er nog een eind
uitstak. Wie de nagel wegschoot had roos. Ook deze
sport was toen zeer bedrijvig. Er waren dan ook grote
schietprijskampen, o.a. in het Kaaldriesbroek te
Hamme, waar nu nog de herberg het Palinghuis is. Daar
in de meersen was jaarlijks een groot schutterstornooi
op 100 m, omdat men daar in de meersen een grote
vlakte had om veilig te schieten. Dat deze geweersport
toen veel bijval had wordt
volgens oude archieven van 't houten muziek
bewezen omdat op het teerfeest zulk
een schieting was onder de leden, voor het
kampioenschap van het houten muziek.
Ook deze sport is
reeds in vroegere uitgaven besproken.
Boogschieten op de liggende wip
Ook het boogschieten
op liggende wip, was in onze streek bedrijvig, evenals
te Zogge, inzonderheid na de oorlog 14-18, en in de
oorlog 40-45. Ook de jaren daarna bereikte deze sport
een hoogtepunt, en was er te Zogge een zeer actieve
wipschuttersgilde "De Gouden Pijl", gevestigd in het
huis nr 25 aan de grote baan (Heirbaan), nu bewoond
door William De Blende, rijwielhandel., destijds
herberg. Ook hierover schreven we reeds. Deze
boogschuttersport op de liggende wip is spijtig in
verval geraakt, en thans zijn er te Zogge geen
liefhebbers meer. Wel te St.Anna en Zele Durmen hebben
ze stand gehouden, en is daar nog bedrijvig, evenals
in het Waasland.
Zo was de eens zo
bedrijvige schutterssport te Zogge uitgestorven.
De Zoggeschutters
Tot in 1955 Jerome
Vercammen, die toen midden Zogge, hoek Heirbaan nr 27
een schildersbedrijf en herberg, een der oudste van
Zogge, uitbaatte, met zijn auto van Gent langs
Destelbergen kwam. Daar zag hij aan een café een
uithangbord met daarop 2 gekruiste karabijnen, met de
vermelding in grote letters "Karabijnschutters
maatschappij De Bergop Schutters".
Ik, Jerome, dacht dadelijk terug aan de vroegere
schutterstijd te Zogge, en daar ik zelf herbergbaas en
schietliefhebber was, aan het oprichten van een
schuttersgilde in mijn herberg.
Ik stopte en ging op onderzoek, om te weten wat deze
karabijngilde "Berg op Schutters" éígelijk was. Met de
baas werd dan hierover gesproken, en kwam ik te weten
hoe de vork aan de steel zat. Het was een oude
schietvereniging, die met de karabijn, zoals de
boogschutters, naar de liggende wip schieten. De baas
gaf mij een volledige uitleg. Ik kwam te weten dat
dergelijke maatschappijen in Gent en omstreken zeer
talrijk waren, en er zelfs bij waren van meer dan 100
jaar. Er werd geschoten o p een afstand van ongeveer
12 meter, met een 6 mm, cal.22 karabijn met zwakke
leiding. Hetzelfde spel als met pijl en boog. De
schietbaan was beveiligd met bodemloze vaten aan
elkaar gehecht tot bij de wip, men schoot door deze
buizen.
Met deze
inlichtingen besprak ik het geval met mijn vrienden,
en samen bouwden we een dergelijke schietbaan op de
koer van mijn café. Er waren dadelijk veel
liefhebbers.
De nieuwe
schuttersmaatschappij kreeg de naam "Zoggeschutters".
De inrichters en het bestuur waren toen: Jerome
Vercammen, voorzitter, secretaris en schatbewaarder.
Kortom, ik deed de ganse boekhouding in samenwerking
met het bestuur: Amedé Goossens, Roger Goossens,
Kamiel Buyle, Arthur Boon, Lucien Ronsman en Oscar
Heyman. Met dit bestuur herleefde weer de schietsport
te Zogge. Er werd contact genomen met de dergelijke
nog bestaande karabijnwipschutters maatschappijen in
het Gentse en Wachtebeke, Gontrode, Herzele, Melle,
Wetteren, Geraardsbergen enzovoort in Oost-Vlaanderen.
Deze verenigingen stichtten dan samen een Oost-Vlaams
karabijnschuttersverbond. Jaarlijks is er dan een
kampioenschieting voor gilden en individueel. Bij deze
waren de Zoggeschutters al eens 2de, en individueel
hadden ze reeds een kampioen, namelijk Franklin
Vercammen; Jaarlijks is er dan` nog een
keizerschieting. In elke gilde is er jaarlijks een
koningsschieting, en deze koningen moeten dan
jaarlijks schieten om de keizerstitel. Er is ook een
stelsel om de schietingen te waarborgen.
Ook te Zogge werden
schietingen georganiseerd. Er was jaarlijks het
kampioenschap karabijnwipschieting der Schelde, Dender
en Durmestreek te Zogge, wat steeds veel bijval had,
en ook door de Zogse schutters, Franklin Vercammen en
Hugo Baert gewonnen werd. Voor dit kampioenschap was
een koperen schaal met het wapen van Hamme geschonken
door het gemeentebestuur van Hamme. Deze schietingen
hadden grote bijval, er kwamen steeds 80 en meer
schutters. Er waren er zelfs eens 107. Het waren
telkens goede dagen voor de Zogse Nering.
Ja, toen waren er nog niet zoveel auto's in omloop als
nu.
En daar de schutters van heinde en verre kwamen, stond
midden Zogge dan vol auto's, wat heel veel beziens had.
Zo ging het verder, tot ik in 1970 ophield herberg te
houden, en de ruimte bij mijn winkel voegde, om deze
uit te breiden. Er werd dan uitgezien naar een nieuw
lokaal.
Eerst was aangenomen bij Lucien Ronsman, in café
"Belle-vue", maar door onvoorziene omstandigheden kwam
het niet daar. Dan was er een nieuwe cafébaas Marcel
De Clerq-De Wilde, een jong dynamisch echtpaar; Daar
kwam dan het. nieuwe lokaal. Op het hof was een
schietbaan gebouwd. Het bestuur werd vernieuwd, en de
heer De Brabander werd secretaris, en lokaalhouder
Marcel De Clerq werd schatbewaarder. Zo ging alles
weer verder. Bij het ontslag van secretaris De
Brabander, was het met algemene goedkeuring Pierre De
Beer, regent te Hamme, die hem opvolgde. Deze is tot
op heden de steun van onze
karabijnschuttersmaatschappij. Onder zijn impuls
kwamen nieuwe toegewijde bestuursleden: Albert
Durinck, Walter Van Gucht, Oktaaf Van Damme, en onze
oudste moedige schutter oscar Heyman, een veteraan van
de oude geweer- en karabijnschuttersport, welke in
1970 in onze Gilde zijn gouden schuttersjubileum
vierde. Hij ontving van het gemeentebestuur van Zele,
zijn geboortedorp, een prachtige porseleinen
schaal,-met daarop zijn naam in gouden letters. Hij is
nu 74 jaar, en nog steeds een actief en te duchten
schutter.
Dan deed
lokaalhouder De Clerq veranderingen aan zijn
instelling door het bouwen van een zaal. Meteen moest
onze gilde ook weer de schietbaan aanpassen, en deze
veranderingen om binnen de zaal te kunnen schieten
werden vakkundig uitgevoerd door Albert Durinck, met
medewerking van Walter Van Gucht en ons allen. Wij
danken Albert en Walter voor hun onbaatzuchtige
werking.
Onder leiding van
secretaris De Beer, en het kranige bestuur met
voorzitterstichter Jerome Vercammen gaat alles goed,
en zal de gilde volgend jaar, in 1980 met veel luister
haar zilveren bestaansjubileum vieren. Hiervoor worden
nu reeds schikkingen genomen, want onze gilde is ook
een stukje folklore Ook in onze kempen gaat deze oude
sport geweerschieten op staande wip steeds verder in
de oude stijl. Daar schiet men nog met ouderwetse
geweren (buksen) welke men langs voor moet laden
(voorladers). Daar zijn gilden die reeds 500 jaar oud
zijn! Er is destijds gepoogd het verbond tot deze
gilden uit te breiden, maar met verschil in
schietwijze is dit niet tot stand gekomen. In de
Kempen zijn zo nog vele antieke gilden, die allen als
gildenaam een schutsheilige hebben en heel wat
geschiedenis, later, in 1980, in ons jubileumjaar
komen wij daarop terug.
Wij sporen de Zogse
jeugd en ouder aan om lid te worden, en de schietsport
te Zogge in stand te houden. Het is aangename sport,
welke zonder inspanning eveneens door ouderen kan
beoefend worden.
Ook te Moerzeke
leeft nog een dergelijke maatschappij "St Martinus",
die reeds 2 maal Oost-Vlaams kampioen waren, en ook al
eens de Oost-Vlaamse keizer hadden.
De Zoggeschutters
hebben momenteel een Oost Vlaamse kampioene, namelijk
juffrouw Agnes Durinck, kampioene bij de dames.
Zo leeft weer te
Zogge de oude, immer jong blijvende schietsport.
Men kan inschrijven
als lid bij secretaris, voorzitter en bestuursleden,
en in het lokaal zaal "Sportiva" bij Marcel De
Clerq-De Wilde aan de kerk, Zoggestraat 19 9160 Hamme
Zogge
door Jerome Vercammen