Een artikel, overgenomen uit het tijdschrift "Ons Dorp". Deze artikels worden gepubliceerd met het akkoord van de nabestaanden van Dhr. Jerome Vercammen.

Bij deze rubriek willen wij het hebben over het oude Zogse.kerkhof, naast de kerk, waar momenteel het kaatsplein is. Daar zijn onze voorvaderen begraven, en ook de eerste pastoors van Zogge.

Als eerste priester te Zogge hadden wij Cornelius Vercauteren, geboren te EIversele, 13 augustus 1845, en proost te Hamme-Zogge tot 1851. Later als pastoor te Merelbeke overleden op 8 december 1894. Is niet te Zogge begraven.
De eerste pastoor te Zogge was E.H. Carolus D'Hauwer, geboren te Meerbeke 5 mei 1816. Was ook onderpastoor te St.Laureyns en Lebbeke. Was ook nog als proost te Zogge, en daar pastoor benoemd in 1854. Hij is er ter pastorij overleden op 20.2.1876.
Als tweede pastoor E.H. Karel Louis De Caluwé, pastoor te Zogge van 1876 tot 1882, en er.overleden in de leeftijd van 54 jaar.
Derde pastoor E.H. Alfons De Smet van 1882 tot 1904, overleden op 67 jaar.
Vierde pastoor E.H.Josef Peerts, geboren te Onkerzele op 12 juni l865 en overleden ter pastorij op 22 maart 1913, op 56 jaar. Deze is op het nieuwe kerkhof begraven.

E.E.H.H. D'Hauwer, De Caluwé en De Smet zijn op het oude kerkhof begraven. Hun graven waren in een soort erepark naast elkaar, daar waar.nu opgeslagen wordt voor 't kaatsspel.
Het is zeer spijtig dat bij het opruimen van het oude kerkhof deze grafstenen verloren gegaan zijn, en ze toen niet in de muur van onze kerk zijn gemetseld geweest.

De gewijde plaats is thans kaatsspel. Goed. Het leven gaat verder. Maar het blijft spijtig dat niets, geen gedenksteen of kapelletje, dit in herinnering brengt. Zoals bvb. te Hamme op het oude kerkhof er het kapelletje nog is.
Nu in dit monumentenjaar ware het misschien schoon een kleine herinnering aan te brengen.

Op het huidige kerkhof is er nog een grafsteen, namelijk deze van Eduard Van Goethem, geboren te Megni-Cairo, in Egypte, op 10 september 1819, en overleden te Hamme-Zogge 31.10.1909. Deze Eduard Van Goethem was de zoon van een Van Goethem uit de Meerstraat, die naar Egypte was uitgeweken, en er met een Egyptische vrouw gehuwd was. Om een of andere reden is hun zoon, de: kleine Eduard nog geen jaar oud naar België bij zijn oom en tante (Valus en juffr. Dorothé Van Goethem gebracht, waar hij werd opgevoed. Hij huwde met Cesarine Van .Hecke, in de volksmond Cesarine Waart genoemd. De heer Valus en Dorothé Van Goethem bouwden dan in de Meerstraat een nieuwe herberg, die dan bewoond werd door Gustaaf Van Goethem, en die als uithangbord had "In Cairo", tot voor kort nog herberg, en laatst gehouden door de heer Basiel Achten - De Wale, die het huis nu nog bewoont. Maar het is geen herberg meer.
De herberg "In Cairo" was zeer gekend, en steeds het lokaal van de maatschappijen van de Meerstraat, Hoornmuziek, Bolders en spaarmaatschappij. In 't bijzonder ten tijde bewoond door Petrus Waterschoot, in de volksmond Peet De Bolle.

En zo belanden wij dan weer eens bij de Overloopakkers te Hamme-Zogge. In het oude Zogge waren het daar grote kastanjebossen, met beuken en acacia's. Tussen deze bossen stonden er enkele schamele huisjes, slechts door een aardeweg en een wegeltje verbonden met Zogge. Daar in die kleine huisjes woonden grote gezinnen, waarbij men zich terecht afvraagt waar ze allen sliepen. Ondanks alles waren deze natuurmensen steeds vrolijk en opgeruimd.

Er staat ook nu nog de eeuwenoude kapelletjesboom. Een schone linde, in de loop der tijden door vrome handen steeds gesnoeid en dusdanig geleid, dat zijn takken als het ware het kapelletje, toegewijd aan O.L.Vrouw, omarmen, en er een vroom en prachtig uitzicht aan geven. Ook dit is een monument dat beschermd moet worden.
De bossen zijn er verdwenen, enkel het bos met acacia's is er nog een overblijfsel van. De oude huisjes staan er nog, maar ze zijn wel wat veranderd. De strooien daken zijn verdwenen en er zijn verbeteringen aangebracht.

Vroeger woonde er in die bossen een zonderling, gekend onder de naam MEX. Zijn ware naam hebben we niet kunnen achterhalen.
Deze Mex was een buitengewoon sterke man. Hij leefde van een lapje grond dat hij bewerkte, van wildstroperij, en hij was tevens boottrekker op de travel langs de Dender. Voor het beroep van boottrekker kwamen alleen de sterksten in aanmerking. Mex was er zo een.
Een keer, met Zogge kermis had het Houten Muziek een soort kermistent opgeslagen op het plein in het midden van Zogge. Daarin vertoonden ze dan een "wildeman". Deze wildeman was Mex. Men had hem ingewreven met stroop en andere plakkende middelen, en beplakt met allerlei pluimen, zodat hij er werkelijk vervaarlijk uitzag. Tijdens de vertoning boog hij zware stukken ijzer met de tanden en de voeten. Hij speelde ook vuurvreter.
Mex zat gevangen in een ijzeren kooi, waar men hem dan ook voederde. Ook dit was een attractie voor de toeschouwers. Zo wierpen ze hem dan levende duiven en ander pluimvee toe, dat hij dan als het ware levend verscheurde en opat, als een echte wildeman. Er was toen nog geen dierenbescherming zoals nu. Aan de ingang moest men entreegeld betalen. Dit. was dan voor de Wildeman en 't Houten Muziek.
Wanneer Mex, ook al speurde hij niet zo nauw, zijn huisje wilde opfrissen, deed hij dit op zijn eigen manier. Het huisje werd binnenin witgekalkt, en ééns dit werkje gedaan, slachtte Mex een konijn, en dit konijn hield hij:dan in de hand en zwierde het in. het rond, terwijl het uitbloedde. Zodoende kwamen er her en der bloedspatten op de witte muren. Dan pochte Mex:"'men spreekt steeds van schilderen, is dit niet schoon geschilderd ?" en beschouwde dit alles toen als een grap. Mex zegde: "Het diertje moest toch dood, ik kon het toch niet levend opeten?".

We zullen het later nog hebben over volkstypen uit de overloopakkers.

Nog even deze kleine anekdote:

Ik was op bezoek in de Meerstraat, Boterhaard bij de oudste inwoonster van Zogge, Jeannette De Clercq, 95 jaren oud. Bij haar vroeg ik om inlichtingen over het oude Zogge, want Jeannette is nog goed van geheugen en even goed ter tale. Toen ik zo met haar praatte kwam er een fijne mijnheer, een valiesje in de hand, binnen. Van in haar zetel vroeg ze wat hij verlangde. Hij sprak: " Ik kom als getuige van Jehova.".
Jeannette kende dit soort personages, veerde recht uit haar zetel als een jonkheid, ging tot bij de heer en sprak heel beleefd: "Mijnheer, toen ik klein was, en de klokken te Zogge luidden riep mijn moeder ons samen buiten en sprak: hoort kinderen, hoe schoon de klokken luiden. God zij gebenedijd. en denk erom dat elke stap die ge doet er een is op Gods aarde. Laat verder Gods water op Gods akkers lopen, en leef onverstoord, ondanks alle tijden, in uw geloof verder".
Deze Jehovagetuige moest dus zelf niet preken, en vroeg verbaasd aan mij: " Hoe oud is deze vrouw?" Hij keek heel verwonderd toen ik zegde nog maar 95 jaar. Hij vertrok met de wijze raad van Jeannette op zak.Toen hij weg was had Jeannette heel veel plezier, en voelde zich gelukkig, en lachte hartelijk omdat ze hem zelf deze wijze raad had gegeven.

Ik was waarlijk verrast door de vitaliteit van Jeannette, die uit haar zetel veerde, en als een profeet deze wijze woorden sprak. Wij wensen zeker dat ze 100 jaar wordt. Misschien overleeft ze ons nog allemaal.