Een artikel, overgenomen uit het tijdschrift "Ons Dorp". Deze artikels worden gepubliceerd met het akkoord van de nabestaanden van Dhr. Jerome Vercammen.

Er word nu met het strenge winterweer wel eens gezegd dat het nog eens een echte ouderwetse winter is. Welja, het is wel enkele jaren geleden dat wij nog zulke winter hadden. Vóór 30 à  40 jaar waren het nog zulke echte winters, en lag omzeggens elk jaar de Moernen dichtgevroren. De Moernen, dat waren Zogse moerassen, des winters een grote watervlakte zonder bomen of struiken, het was een prachtig ijsveld. Er was dan ook telkenjare voor oud en jong veel ijspret. Men kwam zelfs van ver naar de Moernen, want deze ijsvlakte was goed gekend. Ja, eens de Moernen vastgevroren, was het kermis te Zogge. Men vergat de koude en de wintermiserie, om zich op de Moernen met ijspret uit te leven.

Nu is dat zeker zo nier meer. De ijsvlakte is tot een minimum herleid, er zijn bomen en bossen geplant, visputten gegraven enz. Destijds inzonderheid de jongens en meisjes waren er als de kippen bij met ijsstoel en schaatsen. Het jong gespan zocht dan elkaar, en dan ja, was er nog 't GIERKEN. Dat was zowat een afgelegen plaats in de Moernen met wat struikgewas, en daar kwam het jonge volkje graag bijeen om. over liefde te spreken.

En ja, 't is echt gebeurd, zo rond de jaren 1930. De Moernen waren prachtig dichtgevroren, en met het vallen van de avond troepten jonge verliefde schaatsers in 't Gierken samen. Rond de ijsstoelen van eveneens verliefde meisjes, en elke schaatster wilde eens de ijsstoel (slede) van de meisjes voortduwen. Maar, er was nogal wat naijver, en zo stonden ze dan wel dicht opeen gepakt, en tussen het struikgewas was het toch niet zo hard gevroren.

En ja, het gebeurde: het scheurde, kraakte, en daar zaten alle verliefden het water in. De Moernen is wel nier zo diep om te verdrinken, maar diep genoeg om tot de borst erin te zinken. En zo was dan terstond alle liefdesvuur gedoofd, en was het één geploeter om. uit de miserie te komen.

Dit natte liefdesbad liep dan als een vuurtje rond Zogge, en de grapjassen als Fiel De Vlieger, Leonard Quintelier en Jules Bogaert waren snel naar de Roste Mandus, de dorpsdichter, getogen, die er prompt een passend liedje op had gevonden, waarmee dan Fiel De Vlieger en C° als minnezangers rond het dorp togen, en deze liedjes met veel humor en grappen verkochten. Deze verkoop had dan ook veel bijval, en het ging er bij het harde winterweer lustig aan toe te Zogge.

Hier dan het beruchte liedje, dat in geuren en kleuren het eerst warme, en daarna koude gebeuren beschrijft.

DE RAMP OP HET IJS in de Moerne wijze: boemlala .

• De Moernen lagen hard,
  De meiskes vol van min
  En met veel moed in 't hart,
  Bij jongens naar hun zin
  (refr.)
   

• Met ijskot en méé schaatsen,
  De jongens vol van streken
  Was 't jong gespan ter plaatse.
  Die mochten hen wel steken.
  (refr.)
   

• Wat hadden zij plezier
  Verenigd in de min
  Ze reden zo vol zwier
  Zo zakten zij daarin
  (refr.)
   

• Wa waren 't vieze snaken
  Wa was da koel aan 't buiksken
  Maar hoorde daar niets kraken.
  Ze scheirden aan 'n struiksken
  (refr.)
   

• Het minnevuur gekoeld
  De klok sloeg halverdrij
  En alles afgespoeld
  Dan zag men op een rij
  (refr.)
   

• Zo kwamen zij naar boven
  Zes waterratten vluchten
  Met hunnen kouden oven.
  Al door de koude luchten.
  (refr.)
   

• En broek en rok vloog uit
  Wa prijs de visch nu is
  te bibbren lijk 'ne puit
  Ne frank of acht voor zes
  (refr.)
   

• Zo stonden z'in hun vaantje
  Daarbij twee grote snoeken
  't en was geen leutig standje.
  Wa wilde nog gaan zoeken.
  (refr. )
   

• Refrein.

Hebt gij soms iets vandoen
Boemla lala
Komt dan maar na den noen
Wij zijn de mannen
van de Boemlala
Elisabeth bestelt hem
'k Geef radio van Velthem.
Boemlala.

Dit is een echte gebeurtenis, waarbij zowat de vooruitstrevende Zogse jeugd van toen betrokken was, en het eerst warm en daarna koud hadden. Velen zullen zich nog dit feit herinneren, en er nog pret aan beleven.

De tekst van dit liedje werd ons overgemaakt door Cesarine Bogaert;

door Jerome Vercammen