Een artikel, overgenomen uit het tijdschrift "Ons Dorp". Deze artikels worden gepubliceerd met het akkoord van de nabestaanden van Dhr. Jerome Vercammen.

De historie van "Juul achteruit"

Den Binne; lokaalhouder, had voor het vervoer van de duiven een goed akkoord met zijn buurman Leonard Vercammen (Nardjen), dorpsslachter, beenhouwer, afstammeling. van café "De Paal", beenhouwerij en landbouwbedrijf, die paard en kar had. Leonard Vercammen, zelf een verwoede duivenliefhebber, vervoerde dan als het nodig was de duiven, en als Nardjen belet was, dan was het den Binne zelf die het paard inspande om de duiven te vervoeren.

Een foto van Juul Achteruit (in het midden), de dame links is Maria Vercammen, rechts zie je Arthur Vercammen. De foto van Juul Achteruit is getrokken, in St-Niklaas op de wekelijkse markt. Ze stonden daar alle weken met een vlees kraam, in het jaar 1924 - foto ingestuurd door Jozef Vercammen, de informatie omtrent de foto werd verstrekt door Yvonne Vercammen (90), de tante van Jozef.

Zekere dag echter, toen de duiven zeer vroeg weg moesten versliep den Binne zich. In zeven haasten snelde hij de hof van Nardjen op, en de stal in om het paard op te tuigen. Eens het paard in het gareel wou hij deze vlug uit de stal brengen, maar, wat den Binne ook deed, het paard wilde niet uit de stal.
Al de lieve woorden van den Binne aan Juul, het paard, waren niet bij machte het dier uit de stal te krijgen.
Ten einde raad wekte hij Nardjen, maar samen kregen ze Juul nog niet buiten. Nardje's vrouw was inmiddels ook wakker, en raadde hen het beest eerst eten te geven. Juul at rustig zijn haver, maar..., wou nog niet uit de stal komen.
Uiteindelijk kwam de dochter des huize, Maria, kijken wat al dat rumoer betekende, en toen ze alles goed overzien had, zei ze; "wel stommeriken, ge zijt zeker nog niet goed wakker, het paard is nog gebonnen !".
En werkelijk, Juul was nog vastgebonden.
Zonder boe of ba te zeggen maakten ze het paard los, spanden het in, en snel als de wind reed den Binne met Juul naar Aalst, waar de duiven dan toch nog tijdig konden gelost worden.

Deze koddige geschiedenis deed dan ook de ronde op de parochie tot vermaak van jong en oud. De zogse grapjassen, Juul Bogaert, Kamiel De Wale, Peet van Hiel en konsoorten, waren er als de kippen bij, en wenden zich tot de toen gekende dorpsdichter, 'de rosten Mandus' te St.Anna, die er prompt een liedje op dichtte. Dit liedje werd dan door Juul Bogaert en zijn trawanten te Zogge gezongen en verkocht, en spoedig werd het door jong en oud gezongen, tot groot vermaak van heel het dorp.
Hier dan het beruchte liedje

JUUL ACHTERUIT

Van het lied in kwestie vond ik twee versies, de eerste (links) stond in het tijdschrift "Ons Dorp", waar ook de rest van deze tekst vandaan komt. De tweede versie (rechts) ontving ik van Jozef Vercammen, een nazaat van Nard Vercammen. (nvdr)

Dit lied had grote inslag te Zogge en omliggende, en het werd een waar volkslied.
Ook de schoolrakkers zongen het toen ze naar school gingen. 's Zondagsnachts was het niet van de lucht en werd het in vrolijk gezelschap gezongen. Het is jarenlang een pretlied geweest te Zogge en omliggende.
Wanneer op kermiszaterdag de fanfare speelde op de kiosk, dan voerden Juul Bogaert, Petrus van Hiel, Kamiel De Waele en konsoorten het spel op van "Juul achteruit". Eén van hen had een halster rond het hoofd, en was vastgebonden aan de kiosk, de anderen beelden den Binne, Nard Vercammen en Sidonie uit. Het ging er dan zeer koddig aan toe, tot groot vermaak van de ganse parochie. Zo was er af en toe iets koddigs te Zogge.
En waarlijk, er was in de zogezegde armoede van toen veel meer volksplezier dan nu.

De dorpsdichters Rosten Mandus, Aloïs Baert, en Emiel De Wilde, hebben meerdere dorpsliedjes op hun actief, waarop wij in ons volgende nummer zullen terugkomen.

Wij vragen dan ook aan onze leden, die nog oude liedjes van vroeger zouden bezitten, het ons bekend te maken.

Dank bij voorbaat;