Een artikel, overgenomen uit het tijdschrift "Ons Dorp". Deze artikels worden gepubliceerd met het akkoord van de nabestaanden van Dhr. Jerome Vercammen.

De herberg van Tine Loo

Tot voor een 25 à 30 jaar, waren er te Zogge zeker nog een 25-tal gezellige herbergen, waar het landelijke met veel plezier en bier door jong en oud, rijk en arm tot leven kwam. Maar toch was toen reeds de aftakeling van het dorpsleven aan gang. De radio, cinema, opkomende televisie, de auto, en de bemoeienissen van Vader Staat, die kleine dorpsherbergen en winkeltjes het vuur aan de schenen legde door allerlei maatregelen en belastingen. Dit alles wurgde langzaam ons romantische dorpsleven, zodat er heden maar weinig meer van overblijft. Meteen is veel oprechte levensvreugde verloren gegaan, en gaan onze moderne mensen angstvallig op zoek naar het weinige overgebleven echt gemeenschapsleven van vroeger...

Wel, in die goede oude tijd, was er te Zogge de zeer gekende herberg bij Tine Loo. Het huis staat er nu nog: Nr 15 aan de Heirbaan, thans bewoond door Petrus Ydens en zijn moeder. Het is nu aan burgerwoning, en ernaast is dan ter vervanging een. nieuwe herberg gebouwd, daar waar de vroegere stallingen waren, want het was destijds herberg en boerderij.
De nieuwe herberg is gekend onder de naam " Paardeslachter", en wordt uitgebaat door Jackie Verschuren.

De gastvrouw van de oude herberg was Leontine Quintelier, steeds Tine Loo genoemd, en als Tine Loo algemeen te Zogge en omliggende gekend. Velen wisten niet eens haar ware naam. In haar herberg kwamen elke dag da bierlustige dorpelingen samen, om er de "Zeelse ouden", en het zware bier van die tijd "La Loraine" te drinken. Het ging er steeds vrolijk aan toe. Bij het naar huis gaan liep de weg zigzag, en waar nog een lichtje brandde, werd halt gehouden (er waren meer dan 25 herbergen),
Enkele jaren vroeger waren ar juist geteld 33 herbergen, en, zegde mijn vader zaliger, (overleden in 1954) die hadden allen meer klanten dan nu.
Ja, zo had Tine Loo ook haar vaste klanten, echte bierdrinkers, ouderen zullen daar zeker nog meer van weten. Nu kennen wij de vermaarde bierfeesten van Wieze, maar in die tijd was het te Zogge elke dag bierfeest!
Gastvrouw Tine Loo was steeds in de weer, niet fijn opgetuigd, zoals wij dat nu gewoon zijn, maar in echte volkskledij: een lange zware rok, en houten klompen, zodat het heen en weer geloop op de blauwe vloer, met wit zand bestrooid, klonk als muziek, en de gezelligheid in de hand werkte Wanneer dan al enige glazen naar binnen gewerkt waren, gebeurde het dat menig vrolijk liedje weerklonk. In die tijd kende elk wel een liedje, en zo was er geen radio of jukebox nodig. Onze mensen zongen zelf, maar nu zingt men 'machinaal`, met radio, pick-up, jukebox en noem maar op.
De enkelen die nu nog zingen, doen het voor het geld. "Sterren" noemt men ze, en of het mooi is, valt nog af te wachten !

Maar nu terzake; de "Amerikaanse club" Elijne Verstappen en haar echtgenoot Binoni Clemoin (Bonne Kleem), de schoonbroer van Tine Loo, waren rasechte Zoggenaren uit de overloopakkers voor de oorlog 14-18. Zij waren naar Amerika getrokken, zoals velen in die tijd. Ginder was ze tot een zekere welstand gekomen, en na de oorlog kwam ze dan terug naar Zogge. In de herberg van Tine loo had een ontroerend weerzien plaats. Het weerzien werd gevierd met veel Zeelsen ouden en Loraines. Elijne nam dan het initiatief tot het stichten van een Amerikaanse club. Onze Bachusvrienden waren daar dadelijk mee akkoord, en er werd een bestuur ingesteld

Ere-voorzitter : Elena Verstappen
Voorzitter : Leon De Ridder (de maréchal) dorpssmid.
Verder nog t Desiré Vliegers en Achiel Goossens, de dorpstimmerman. Deze laatste drie vormden zowat een driemanschap, ja, de Zogse clowns.
Andere leden van het bestuur: Charles Goessens (den niel), Emiel Boon (den blikken), en Polidoor Ronsmans, de wagenmaker.

Met dit bestuur was de Amerikaanse club geboren, en met veel bier gedoopt en ingewijd. Elena was zeer in haar nopjes met deze gang var zaken, en stelde voor een groot teerfeest in te richten, dat zij zou financieren. Eens de grote dag aangebroken, kwam Elena voor de proppen met een grote Amerikaanse vlag. Deze werd aan het lokaal uitgehangen, naast onze Belgische driekleur.

In de namiddag was er dan het grote feestmaal, met voor ieder meer dan genoeg eten, op zijn Amerikaans, en een ton zwaar bier "La Loraine' Tot 's anderdaags morgens werd er gevierd, en de Bachusvrienden wisten eigenlijk niet goed meer of ze Amerikanen waren of Belgen ! Deze 'Amerikaanse club' vierde elk jaar een dergelijk teerfeest, en telkens wapperde dan de Amerikaanse vlag aan de herberg van Tine Loo. Tot voor de oorlog van 40-45 hield deze club stand. De bedoeling was om de gedachte aan tante Elena in Amerika levend te houden, met feesten en het drinken van Belgisch bier, want al de leden waren klanten van Tine Loo.

Toen Tine Loo ouder werd verdween ook deze herberg, om plaats te maken voor een nieuwe, zoals beschreven. Tine overleed toen ze 83 was: Met haar en de oude Bachusvrienden.verdween ook de Amerikaanse club.

Jerome Vercammen.